Zycie Emily Dickinson przypadlo na szczegolny okres w historii Stanow Zjednoczonych; okres naznaczony sporem miedzy Polnoca a Poludniem, ktory w 1861 roku doprowadzil do wojny. Konflikt ustanowil na amerykanskiej scenie literackiej wyrazna cezure pomiedzy koncepcja swiata i czlowieka zbudowana na wierze w niezmienne prawa boskie i prawa natury a poparta dokonaniami dziewietnastowiecznej nauki i filozofii wizja rzeczywistosci jako ciaglej zmiany.
Poezja Dickinson wyrosla z niespotykanej mieszanki pionierskiej twardosci charakteru, jezykowej blyskotliwosci oraz intensywnie introspektywnej purytanskiej duchowosci. Trudno jednak nie zauwazyc, ze cala tworczosc poetki przenika poczucie straty - krotki moment spelnienia ulokowany jest zawsze w przeszlosci, a nadzieja na rekompensate w przyszlym zyciu pozostaje bardziej potrzeba serca niz przedmiotem wiary.
Podobnie jak pisarstwo Walta Whitmana dzielo Dickinson stanowi zrodlo poezji polnocnoamerykanskiej. To jedno z najwiekszych dokonan literatury swiatowej ma rowniez bogata i fascynujaca historie w polszczyznie. Czytajac ,,polska" Dickinson, mozna dostrzec wielosc jezykow, jakimi poslugiwala sie nasza liryka ostatniego polwiecza, przesledzic ewolucje poetyckiego smaku i estetycznych upodoban, a takze doswiadczyc specyfiki przekladu literackiego.
