Książka poświęcona jest zjawisku biologicznego hermafrodytyzmu w optyce autorów starożytnych. W pierwszej części wyodrębniono źródła dotyczące charakteru ,,androgyna" (gr. $137$138$139$140$141$142$143$144$145$146), w tym znany passus z Sympozjonu Platona, które - wbrew aktualnie przyjętej opinii badawczej - nie opisują rzeczywistych hermafrodytów, lecz w zasadzie w całości odnoszą się do szeroko pojętej ,,zniewieściałości", uważanej za cechę pejoratywną. W części drugiej poddano analizie relacje na temat osób posiadających jednocześnie męskie i żeńskie organy seksualne, pokazując, jak starożytni rozumieli przyczyny narodzin hermafrodytów oraz ich miejsce w społeczeństwie zorganizowanym według dwóch płci - oddzielnie uwzględniając punkt widzenia Greków i Rzymian. Uzupełnieniem pracy są rozdziały o mitologicznym Hermafroditosie i opowieściach o postaciach ,,zmiennopłciowych", umieszczanych przez starożytnych na pograniczu hermafrodytyzmu. Niniejsza publikacja jest pierwszym tak kompleksowym omówieniem hermafrodytyzmu w starożytności, poddającym analizie różne typy źródeł (m.in. historiograficzne, medyczne, astrologiczne, normatywne) i dodającym do dyskusji także przykłady dotąd nieuwzględnione w podstawowych monografiach na ten temat.
