Minęło wiele lat od chwili, gdy stawaliśmy w zbrojnych szeregach gotowi życiem i walką wypełnić treść żołnierskiej przysięgi złożonej Rzeczypospolitej Polskiej. Zgromadzone w tej księdze wojenne rozkazy i odezwy Naczelnych Wodzów i Prezydenta Rzeczypospolitej - zwierzchnika sił zbrojnych - mają swoje znaczenie jako dokumenty historyczne, nad którymi pochylają się badacze dziejów ojczystych i ludzie czerpiący z nich siłę do obywatelskiej służby narodowi i swojemu Państwu. Ale nie są to tylko dokumenty historyczne, przywoływane z odległej przeszłości, lecz także nadal żywe, niezwykłe w swej konkretności i prawdzie źródła wiedzy o ludzkim wymiarze wojennych losów setek tysięcy naszych żołnierzy. Poświadczają te źródła skalę indywidualnej dzielności i zbiorowego bohaterstwa, piękno i dramatyzm indywidualnych i zbiorowych nadziei, a także gorzki patos tragicznego losu zwycięskich żołnierzy-tułaczy, pozbawionych owoców zwycięstwa mimo wzorowego wypełnienia sojuszniczych zobowiązań. Te rozkazy i odezwy chwytały historię na gorąco.
Przyłapały ją - rzec można - na gorącym uczynku. Warto więc ją poznać w całej złożoności, ironii i przewrotności. Zwłaszcza dziś, gdy znowu możemy cieszyć się wywalczoną przez siebie niepodległością, a jako bogatsi o wszystkie wojenne i powojenne doświadczenia mamy większą niż kiedykolwiek szansę zapewnienia krajowi trwałego miejsca wśród wolnych i demokratycznych państw świata, do czego tak wytrwale - nawet za cenę największych ofiar - dążyły liczne pokolenia Polaków.
