Historia niemieckich niszczycieli czołgów w okresie od błyskawicznym postępów Wehrmachtu na froncie wschodnim po upadek Trzeciej Rzeszy w 1945 roku. Od 1939 roku do końcowych miesięcy 1943 roku armia niemiecka odnosiła zwycięstwa na polach bitewnych w Europie, gdyż wojska stawiające jej opór nie miały odpowiedzi na jej nowatorską taktykę ścisłego współdziałania broni pancernej, artylerii i lotnictwa. Bardzo ważną rolę w tej nowej doktrynie militarnej odgrywały "Panzerjäger" – jednostki wyposażone zarówno w armaty holowane, jak i mobilne samobieżne działa przeciwpancerne. Niedługo po tym, jak armie niemieckie przekroczyły granice sowiecką w 1941 roku i napotkały groźne, bardzo nowoczesne na owe czasy czołgi przeciwnika – średnie T-34 i ciężkie KW-1 – musiały uciekać się do improwizacji w zmaganiach z nimi, bo ówczesna standardowa broń przeciwpancerna Wehrmachtu okazała się nieskuteczna w walce z tymi wozami bojowymi. Dało to impuls do szybkiego opracowania nowej armaty przeciwpancernej, 7,5 cm PaK 40, oraz wielu uzbrojonych w nią dział samobieżnych.
Niniejsza książka to drugi tom historii "Panzerjäger". Autor opisuje w nim ewolucję roli tych jednostek od chwili uderzenia na Związek Sowiecki w 1941 roku, poprzez okres zmagań z Brytyjczykami na północnoafrykańskiej pustyni, po coraz bardziej rozpaczliwe boje na froncie wschodnim z gigantyczną Armią Czerwoną, stopniowo spychającą siły niemieckie ku Berlinowi. Szczegółowo przedstawia typy uzbrojenia jednostek "Panzerjäger", takie jak działo samobieżne Hornisse/Nashorn, wprowadzone z zadaniem powstrzymania potęgi sowieckich sił pancernych, oraz metody ich użycia na polach bitew w zmaganiach ze zdecydowanie przeważającym liczebnie nieprzyjacielem. Tekst wzbogacają niepublikowane wcześniej zdjęcia z lat wojny oraz oryginalne dokumenty historyczne – meldunki i raporty bojowe. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
